Schrijven is zilver…

Professor Pekelder

Veel mensen denken dat schrijftaal beter is dan spreektaal. Taalwetenschappers denken daar anders over. Hoe komt dat? Dat komt omdat taalwetenschappers vooral geïnteresseerd zijn in spontaan taalgedrag, zoals primatologen vooral geïnteresseerd zijn in spontaan gedrag van mensapen. Ze gaan liever het bos in dan de dierentuin. Een gevangen gorilla gedraagt zich anders dan een vrije gorilla. Schrijftaal is gevangen taal, spreektaal vrije taal. In de schrijftaal moet je bijvoorbeeld zinnen maken. In de spreektaal is dat niet nodig. Als iemand je vraagt Hoe open je een wijnfles? Antwoord je Met een kurkentrekker. Daar is niets mis mee. Stel dat je antwoordt Ik open een wijnfles met een kurkentrekker, dan zullen de meeste mensen je vreemd aankijken en denken dat je boekentaal spreekt. Maar waarom interesseren taalwetenschappers zich dan eerder voor vrije dan gevangen taal, kun je je afvragen? Het idee is dat vrije taal een beter beeld geeft van onze mentale grammatica. En dat is uiteindelijk wat de taalkundige wil: erachter zien te komen hoe die eruit ziet. Geeft de gevangen taal dan geen beeld van deze grammatica? Ja en nee. Laten we zeggen dat het beeld een beetje vervormd is. De reden is dat schrijftaal aangeleerd wordt op school. Schrijfvaardigheid is het resultaat van grammaticalesjes van de meester en de juf. De grammatica van de schrijftaal is dus sterk beïnvloed door de schoolgrammatica. Hoe zit dat dan met de mentale grammatica? Waar komt die vandaan? Het antwoord is dat die niet geleerd wordt maar verworven. De verwerving begint waarschijnlijk al in de baarmoeder. De foetus hoort de klanken van vader, moeder, zus en broer. En na de geboorte gaat dat nog een tijdje door. De baby luistert en na een paar jaar begint hij te spreken zonder dat iemand hem de grammaticaregels heeft uitgelegd. Een kind van vijf spreekt zijn moedertaal vlotjes en heeft dus al een uitgebreide mentale grammatica opgebouwd. Mensen zijn daar heel goed in omdat bepaalde genen er net iets anders uit zien dan die van mensapen. Dit verklaart waarom de kleine mens erin slaagt de regels van zijn moedertaal te verwerven door gewoon maar te luisteren naar de taal van de omgeving. Maar ouders corrigeren hun kindjes toch, hoor ik iemand denken? Dat is zeker waar. Bijna een halve eeuw geleden is echter aangetoond dat peuters zich daar niets van aantrekken. In 1971 publiceerde een zekere Martin Braine de volgende levensechte dialoog:

Child: Want other one spoon, Daddy

Father: You mean, you want THE OTHER spoon

Child: Yes, I want other one spoon, please, Daddy

Father: Can you say “The other spoon?”

Child: Other … one … spoon

Father: Say … “other”

Child: other

Father: “Spoon”

Child: Spoon

Father: “Other … Spoon”

Child: Other … spoon. Now give me other one spoon?

Kortom kinderen horen de correcties wel, maar ze luisteren er niet naar. Het zijn hun genen die het ritme van de taalverwerving bepalen.

Parijs - Lukáš Vítek

Naar Parijs wilde ik gaan, omdat ik me anderhalf jaar het Frans had geleerd. Dus dacht ik, ga eens naar Frankrijk en spreek daar Frans. Een mooi plan of niet? Inderdaad, maar het duurde heel lang voordat alles geregeld was. Een vriendin van mij verbleef toen namelijk buiten Parijs, al had ze daar het hele semester gestudeerd. Ze was in Bretagne. Uiteindelijk ging ze terug naar de hoofdstad, dus ik kon Nederland veilig verlaten.

Zoals het in het leven van een neerlandicus gaat, alles wat hij doet staat in een of ander verband met het Nederlands. In mijn geval had Remco Campert mij voor Parijs geënthousiasmeerd, in concreto zijn verhaal ‘Verre reizen‘ uit de bundel Alle dagen feest. Dat verhaal gaat over twee jongens die zich in Nederland vervelen en samen naar Parijs gaan.

De reis naar Frankrijk begint een beetje ironisch zoals Camperts verhaal. Toen ik de bus van de Eurolines instapte, nam een assistente van Eurolines mijn geprinte ticket en hield het bij zich. Ik was zonder een retourticket! Die stond geprint op de andere zijde van dat éne bladzijde dat ik had. Dat was vervelend.

In Parijs zelf ging het soepel. Anička, een vriendin van mij, bracht me naar de woning van haar vriend van Tsjechische afkomst Adam, die in Parijs bij zijn oom werkte. De woning was gevestigd vlakbij Jardins du Luxembourg, wat prettig was. Ik wist niet dat er een grote Tsjechische gemeenschap in Parijs bestaat. Ze doen heel veel dingen, waaronder tentoonstellingen organiseren. Anička is een studente kunstgeschiedenis, zij weet alles over de kunst.

De eerste avond keken we naar de portalen van de kathedraal Notre Dame als naar een wonder. Het reliëf boven de hoofdingang bestaat uit zo veel beeldjes die met verrukkelijke kunst gemaakt zijn! Wat een Tsjech opmerkt, is dat de Notre Dame in tegenstelling tot de Sint-Vituskathedraal in Praag breder dan hoger is. Iedere gotiekbouwheer had zijn eigen smaak. De Antwerpse gotiek is anders dan die van Parijs en die van Praag onderscheidt zich van de Parijse gotiek. In de avond zaten we aan de oever van Seine met een wijntje. Heel gezellig.

Louvre vond ik niet leuk. Daar is het te druk en de tentoonstellingen hebben er geen structuur. Eén madona volgt na de ander. Je ziet er het ene topstuk na het andere. Het leukste museum van Parijs is zeker het Centre Pompidou. Voor het museum ligt een aangenaam pleintje, waar je lekker plat kan liggen. Het is verborgen in de schaduw en veel mensen rusten daar uit. Ik werd in het Centre Pompidou door Henri Matisse gefascineerd, vooral door zijn stuk Luxe, Calme et Volupté uit 1904. Het hele Centre Pompidou stelt een groot spel met kleuren voor: Vasilij Kandinsky, František Kupka e.a. Wat ik eveneens kan aanraden is de Place des Vosges. Je vindt daar een leuke tuin, een ideale plaats voor een picknick. Als je nog meer wil zien, kan je het huis van Victor Hugo bezoeken dat in de buurt ligt. Het is verrassend hoe groot dat gezin van Hugo was: enkele afstammelingen van hem zijn vandaag de dag schilders.

En het Frans? Een prachtige taal waarmee je moeite hebt om het goed te beheersen. Enige nuttige woorden zoek je tevergeefs in het woordenboek voor toeristen. ‘Daar’ zeg je ‘la-bas’, ‘geen probleem’ is ‘pas de soucis’ [soesi]. Gelukkig kennen mijn nieuwe vrienden beter Frans dan ik. Leuk om af en toe iets in het Frans te zeggen. De letterlijke vertaling werkt niet. In Nederlandse musea kijk je naar een stilleven, terwijl je ‘dode natuur’ (une nature morte) in Franse musea kan bewonderen. En het is ook mogelijk om een retourticket opnieuw bij de Eurolines te printen, stel je voor, al zeggen ze eerst “C’est ne pas possible, monsieur”.

Kleding

Anna Krýsová

Aan de hand van deze twee plaatjes van een beroemde Amerikaanse blogger wil ik graag over het thema kleding spreken. Ik beschrijf elk plaatje en dan ga ik ook variaties bedenken, zodat er zo veel mogelijk woordenschat wordt gebruikt.

Op de eerste foto draagt Blair een donkerblauwe jas met gouden knopen. De knopen zijn in een rijtje op de manchet geplaatst en de mantel is ook voorzien van een dubbele knopenrij. De lengte van de jas reikt tot aan de knie. Het doet denken aan een militaire stijl door de scherpe schouders en grote revers.

Onder de jas kunnen wij een gebloemde jurk zien in donkerblauw, bijna zwart. De bloesems zijn wit en roze en de bladeren op de jurk zijn donkergroen. De halslijn van de jurk zit strak om de hals, er kan dus bij deze jurk nauwelijks sprake zijn van een decolleté. De jurk is een beetje langer dan de jas, die reikt tot over de knie. De jurk is getailleerd, maar rond de knieën staat hij uit in mooie plooien.

Om de hele outfit nog eleganter te maken, draagt Blair een wit hemd onder de jurk waarvan wij alleen maar de manchetten en de kraag kunnen zien. Zoals de tint van de jas heel mooi bij de meest overheersende kleur van de jurk past, past ook de kleur van de roze bloesems heel goed bij een kleine roze handtas met een gouden ketting. Verder wordt deze outfit ook door de zonnebril, gouden horloge en zwarte, puntige pumps (uit leder gemaakt) gecomplementeerd.

Nu is het de vraag: hoe kunnen wij met deze outfit variëren zodat de stijl behouden blijft? Als wij de jas handhaven, omdat dat een makkelijk te combineren kledingsstuk is, kunnen wij de jurk door een sigarettenbroek vervangen. Dat is een type broek met hoge taille en meer stof rond het middel, die ongeveer tot de enkels reikt en taps toeloopt. De zwarte schoenen zouden wij door ballerina’s kunnen vervangen voor een minder sierlijke look, of aan de andere kant een kleurrijke pump op heel hoge hakken te dragen. Een ander mogelijkheid om deze outfit nog vrouwelijker en sierlijker te maken, hoewel de outfit een broek bevat, zou een kanten bloes zijn. Het hoeft geen bloes helemaal uit kant gemaakt te zijn, het zou kanten of doorzichtige mouwen kunnen hebben. Als de bloes een dichtgeknoopte kraag heeft waaronder wij een deel van een gouden halsketting kunnen zien, is de variatie compleet.

De volgende outfit van Blair bestaat uit een lange grauwe jas die halverwege van de kuit eindigt en die zij open draagt. De details zijn niet goed te zien, maar wij kunnen vermoeden dat de jas een riem uit hetzelfde materiaal heeft en van dezelfde kleur is. Ook deze jas heeft grote revers die bijna op een kap lijken. De jas wordt bijna helemaal bedekt door een brede dekensjaal met franje aan de uiteinden en met een grauw, wit en rood tartanpatroon. Daaronder draagt zij waarschijnlijk een witte trui en een strakke witte broek. Omdat dit een winteroutfit is, en om de mooie witte broek niet vies te maken, heeft zij voor hoge zwarte lederen laarzen gekozen met platte hakken. De outfit wordt weer gecomplementeerd door een zonnebril, een horloge en een witte lederen rugzakje met kwastjes. Op haar hoofd heeft Blair ook een gebreide muts van grauwe wol met daarop een pompom.

Om een variant op deze outfit te maken, kunnen wij de sjaal als een centraal element laten dienen en rond dit stuk een nieuwe outfit creëren. Om het rode motief op de sjaal te laten uitsteken kunnen wij hem met een rode kabeltrui met knopen combineren. Het wordt een outfit die meer voor de herfst geschikt is als wij dat ook met een lederen jasje met een gouden rits complementeren. Daar past een grauwe mini-rok heel goed bij en als het een beetje koeler wordt, kunnen wij in plaats van gewone panty’s hieronder ook kousen dragen. Dat zal er heel goed uitzien met zwarte of rode veterschoenen of met Chelseaschoenen. Het witte rugzakje dat Blair draagt past niet goed bij deze outfit, het moet vervangen worden door een zwarte met gouden details of door een zwarte linnen tas met een grappige geprinte tekst.

Godsdienst

Radomír Valeš

  

De multiculturele samenleving kent veel scheidslijnen tussen vreemd en eigen. Vooral in religie hebben onze landen een lange traditie van bewaakte identiteit en velen hebben een scherp bewustzijn van wie waar thuishoort. In zo’n samenleving circuleren allerlei half geïnformeerde stellingen over verschillende vormen van de islam, Jodendom, christendom en hindoeïsme. Quasikenners van religie beleven nu gloriedagen. We hebben kennis nodig om onderscheid te kunnen maken. Dit korte overzichtje van de vier grootste wereldgodsdiensten is dus primair bedoeld als aanwijzing om verder te bestuderen en zich op een steeds meer geglobaliseerde maatschappij voor te bereiden.

            Het christendom, de godsdienst van de aanhangers van Jezus Christus, de grootste en meest verbreide onder de wereldgodsdiensten, is aan het begin van onze jaartelling ontstaan als een joodse sekte. In de loop der jaren hebben er verschillende aftakkingen van het christendom ontwikkeld. De bekendste zijn: rooms-katholieke, protestantse en orthodoxe. De bijbel, die bestaat uit het Oude en Nieuwe Testament, is de belangrijkste leidraad. De christelijke gelovigen moeten Gods wil opvolgen. Ze gaan ervan uit dat het lichaam sterfelijk is maar de ziel onsterfelijk. Hun gebedshuizen zijn kerken. In het christendom is de zondag de wekelijkse rustdag, maar de eerste Joodse christenen hielden nog de sabbat.

           

            De joodse godsdienst is ongeveer 3000 jaar geleden ontstaan, in de tijd dat de joden als nomadenvolk leefden tussen de Egyptenaren, de Sumerische en Semitische volkeren. De profeet Mozes leidde in opdracht van God het joodse volk naar een berg in de Sinaïwoestijn. Hier ontving hij van God
de Thora, een heilig boek waarin de wetten stonden die voorschreven hoe de joden zouden moeten leven en God dienen. Later is er een soort handleiding voor de toepassing van de Thora ontstaan: de Talmoed. Hierin bespreken de geleerden hoe je de Thora moet lezen. De joden hebben dus alleen het Oude Testament. Joodse gebedshuizen zijn synagogen.

            De religie van de islam is gesticht door Mohammed die opriep tot het dienen van één God (Allah). Mohammed was een koopman uit Mekka aan het begin van de zevende eeuw na Christus. Hij kreeg goddelijke openbaringen. Deze teksten zijn verzameld in de Koran. De Koran bevat samenvattingen
van het oude en het nieuwe testament en daarnaast veel lofzangen en leefregels. De Koran kent veel elementen die ook in de Bijbel voorkomen en is de leidraad voor de islamieten. Het gebedshuis van moslims is een moskee. Er bestaan vijf fundamentele religieuze verplichtingen voor elke moslim: de pelgrimstocht naar Mekka, het vasten tijdens de ramadan, het geven van aalmoezen, rituele gebeden en de geloofsbelijdenis. Naast de vijf zuilen van de islam zijn er kledingvoorschriften om als moslim herkend te kunnen worden. We onderscheiden twee groepen binnen de islam: de soennieten en de sjiieten.

            De godsdiensten waar het woord hindoeïsme naar verwijst, zijn waarschijnlijk ongeveer 3000 jaar geleden ontstaan binnen de Indo-Europese volkeren. Er is geen stichter of profeet die het begin van de godsdienst markeert. Het woord hindoeïsme is pas ontstaan in de negentiende eeuw, en verwijst naar de ‘Indische’ cultuur die gedurende die duizenden jaren is ontstaan. Als je over hindoeïsme praat, gaat het niet alleen over religieuze elementen, maar ook sociologische, economische en literaire. De belangrijkste kenmerken van het hindoeïsme zijn: geen kerkelijke organisatie, geen autoriteit, tolerantie in geloofsuitingen, een veelheid aan goden, Veda als geschrift, reïncarnatie en het kastenstelsel met de belofte van verlossing.

            Kennis van religie, net als kennis van Engels en economie, is simpelweg noodzakelijk om de uitdagingen van de eenentwintigste eeuw aan te gaan.

Kunst

Barbora Šivecová

Onder kunst verstaat men in het algemeen het product van creatieve menselijke uitingen, bijvoorbeeld schilderen, tekenen, fotografie, grafiek, beeldhouwen, moderne media, theater, muziek en zang, dans, film, architectuur, literatuur en poëzie. Er zijn heel veel uiteenlopende opvattingen over wat kunst eigenlijk is, omdat elke definitie cultuurspecifiek en tijdgebonden is. In vrijwel elke cultuur zijn er onderwerpen waarover men kan zeggen dat ze anders dan de gewone zijn, doordat er in het algemeen een hogere esthetische waarde aan wordt toegeschreven.

Traditionele definities van kunst zijn gebaseerd op een bepaalde eigenschap van het kunstwerk, op de representatieve, expressieve en de formele eigenschappen. Kunst kan ook bekeken worden vanuit het perspectief van de maker of de waarnemer. Vanuit het perspectief van de waarnemer is kunst een schepping die bij hem of haar een gevoel of verbeelding oproept. Meestal doet kunst een beroep op het esthetische gevoel, maar ze kan ook schokkend zijn. Vanuit het perspectief van de maker zijn het juist de gevoelens of de verbeelding die met zich meebrengen dat de kunstenaar of de maker iets schept. Een vroegere betekenis van het woord ʻkunstʼ is kunde of ambacht. Vroeger moest een kunstenaar niet alleen aan de functie van zijn kunstwerk denken, maar ook aan de vorm. Alleen als hij een onderwerp kon scheppen, dat niet alleen praktisch, maar ook mooi was, kon hij of zij kunstenaar genoemd worden. Kunst met de bedoeling en betekenis zoals wij die tegenwoordig kennen, is pas in de periode van de renaissance ontstaan. Voor die tijd werd kunst alleen gezien als een middel om vorm aan religieuze symbolen en vertellingen te geven.

Één kenmerk hebben alle kunstwerken gemeen (het maakt dus niet uit of het om een theaterstuk, gedicht of om een schilderij gaat), namelijk een patroon, een ontwerp. Elk kunstwerk heeft het. De kunstenaar heeft zijn creatie zorgvuldig gecomponeerd, ook al ziet het er soms niet zo uit. Kunst wordt pas kunst op het moment dat het wordt waargenomen. De toeschouwer (luisteraar, proever) die de kunst waarneemt kan het mooi of lelijk vinden, beide kunnen het doel van de kunstenaar zijn. De manier waarop de toeschouwer het kunstwerk ontvangt noemen wij receptie.

Om niet alleen zo algemeen te zijn, zal ik ook een bepaald soort kunst, namelijk beeldende kunst, bespreken. Beeldende kunst heeft een heel lange traditie. Al de vroegste mens gebruikte kleuren om op rotswanden afbeeldingen te maken van de wereld om hem heen. Binnen de beeldende kunst kunnen we teken- en schilderkunst onderscheiden.

Tekenkunst kan in waarnemings- en verbeeldingstekenen opgesplitst worden. Bij waarnemingstekenen (tekenen naar de natuur) probeert de kunstenaar naar de zichtbare werkelijkheid te tekenen en tracht natuurgetrouw weer te geven wat hij ziet. Bij verbeeldingstekenen (tekenen naar de verbeelding) tekent de kunstenaar wat hij aanvoelt, hoe hij de realiteit op het moment ziet of ervaart. Het kan dus om een abstracte of geabstraheerde tekenkunst gaan. Een tekening kan helemaal voorstellingsloos zijn, maar ze kan ook een verwerking of interpretatie van een voorstelling zijn.

Tekeningen worden gemaakt met grafietpotlood, houtskool, contépotlood, siberisch krijt, pastel of inkt. Bij de druktechniek kunnen ze ook getekend op of gekrast in een andere soort plaat worden. Daarop wordt een substantie na eventuele chemische bewerking aangebracht. De tekening wordt dan of direct op papier of indirect op een andere drager (oppervlak) gedrukt. De pasteltechniek lijkt (me) een tekentechniek te zijn, maar officieel wordt ze tot schildertechnieken gerekend. Pentekeningen worden gemaakt met een tekenpen of rietpen en met gebruik van of inkt of bister. Voor de uitvinding van het potlood werd er met een zilverstift getekend. Er kan ook met een penseel en Oost-Indische inkt of verf getekend worden. Als er een combinatie van water en inkt wordt gebruikt, spreekt men van een gewassen (pen)tekening. De tekening dient vaak als een voorbereiding op een schilderij of op een beeld. Met behulp daarvan bepaalt de kunstenaar de grenzen van zijn tot stand komend schilderij (het gaat dan om voorbereidende schetsen). Aan de andere kant zijn er ook kunstenaars die geen potlood of tekentechnieken gebruiken, ze werken alleen met penseel en verf. Ik persoonlijk hou meer van de tekenkunst. Ze is niet alleen gevoeliger, maar komt ook spontaner tot stand en men moet echt precies zijn om een goede tekening te maken.

 Bij schilderkunst brengt de kunstenaar verf op een oppervlak (drager of ondergrond) aan. De drager is in het algemeen een opgespannen doek (canvas) gemaakt van linnen, ongebleekt katoen of halflinnen. De ondergrond kan ook hout, papier, karton, steen, metaal of kunststof zijn. De verf bestaat uit pigment (kleurstof) in een vloeibaar medium. Het fundamentele verschil tussen schilderkunst en andere soorten kunsttechnieken is dat schilderkunst met in een vloeistof opgeloste pigmenten werkt. Door menging kunnen ontelbare nuances en schakeringen van kleur bereikt worden. Schilderkunstige uitingen zijn vaak opgebouwd uit meerdere transparante lagen, terwijl tekentechnieken met lijnen en preciesheid werken.

Tot de schildermaterialen behoren tempera, gouache, pigment, lijnolie, siccatief, vernis, beits, acrylverf, spieramen, linnen en diverse papiersoorten. Voorbeelden van algemene schildertechnieken zijn vooral de olieverftechniek en de aquareltechniek. Schildergereedschappen zijn bijvoorbeeld kwasten, penselen, paletten, paletmessen, spantangen en nietpistolen. Een schildersezel is een werktuig waarop de kunstenaar zijn werkstuk kan plaatsen. In de schilderkunst spreekt men ook van verschillende genres, bijvoorbeeld landschap, portret, stilleven, stadsgezicht, marines, historiestuk, genrestuk, abstracte kunst en volksschilderkunst.

Volgens mij is kunst een heel belangrijk onderdeel, niet alleen van ons leven, maar ook van de maatschappij. Ik kan me mijn leven niet voorstellen zonder kunst. En het hoeft niet alleen om de beeldende kunst te gaan, want kunst is ook literatuur, muziek, dans, film, enz. Ik ben er zeker van dat als er geen kunst zou zijn, ontstaat er een zekere leegte in ons leven en daarom is kunst heel essentieel.

Ondřej Šťastný bij de BATAK

Cultuur & Reizen 

De Batak zijn één van de ongeveer 70 oorspronkelijke volkeren in de Filipijnen. Ze wonen in het noordoostelijke deel van het Palawan, een relatief groot eiland in het westen van de Filipijnse eilandengroep. Er leven nog ongeveer 500 Batak.

Het is al een lange tocht door het oerwoud geweest met een stamhoofd en mijn gids. We moeten drie rivieren oversteken. Na een twee uur gedurende tocht verschijnen de eerste hutjes. Enkele kinderen spelen in de buurt in het bos en ze volgen ons heimelijk. Ze verschuilen zich achter de bomen. Het leven in een klein dorpje stopt terwijl iedereen alleen naar mij kijkt. Het kloppend hart van het dorp wordt gevormd door vijf grote hutten waarvan de centrale die van het stamhoofd is. Ten eerste word ik verwelkomd door Michael en zijn collega. Door de week werken ze hier als leraren. De overheid is er een onderwijsprogramma begonnen om de scholing aan de nieuwe generaties van de volksstam te verzorgen. De leraren spreken goed genoeg Engels en daarom kunnen ze me helpen bij het communiceren met de inheemse bevolking.

Ik ga naar het terras van de belangrijkste hut waarop de mensen zich ontspannen. Ik kom en zeg ‘Hello!’ maar ze zijn erg schuw en aan het begin reageren ze helemaal niet... ze staren gewoon. Ik besluit om mijn cadeautjes onmiddellijk aan te bieden. Ik open een plastic zak voor hen en ik begin alles uit te pakken. De cadeautjes bevatten eten en drinken, zoals instantnoedels, koffie, rijst en vervolgens als kers op de taart - een aansteker. In het begin zijn ze heel terughoudend maar ze beginnen al snel te glimlachen, misschien omdat ik vriendelijk ben. Een man naast het stamhoofd pakt als eerste een aansteker om een sigaret uit een stuk van een oude krant te rollen. Hij begint te roken en te glimlachen. Iedereen voelt ze zich nu meer ontspannen en ze stellen me maar één vraag: 'Wat is je doel hier?'. Het komt als een groot verrassing maar ik antwoord: 'Ik kom om iets van jullie cultuur en manier van denken te leren.'. ‘Buitenlanders komen zelden en als het gebeurt, nemen ze alleen foto’s voordat ze vertrekken. We komen nauwelijks buiten het dorp tenzij we bamboe of palmschors willen verkopen’, zegt het stamhoofd. Daarna zitten we in een kring rond het vuur en ze vervolgen dat ze blij zijn met de steun van de regering . Vorig jaar kregen ze ook hulp tijdens de uitbraak van malaria en twee jaar geleden werd de school gebouwd.

Ik vraag de stamhoofd hoe hij zo’n belangrijke positie gekregen heeft. Het lijkt op een monarchie en de positie wordt aan zijn kinderen doorgegeven. De mensen kunnen echter altijd verkiezingen houden zodat iemand zich kandidaat kan stellen. Het is echter nog nooit eerder gebeurd. Ik voel de echte autoriteit, het respect en de ervaring die op vertrouwen gebaseerd is. Ik vraag iedereen wat ze over interraciale huwelijken denken. Ze lachen me uit en vertellen me dat het nogal onvoorstelbaar is dat een Batak-meisje een buitenlander zou huwen. Een tiener zegt op een zeer grappige manier dat hij zijn vinger zou afsnijden als een Batak-meisje met een vreemde trouwt. Ik ga door met grapjes te maken en ik zeg dat ik opgelucht ben dat het zijn vinger zou zijn en niet de mijne. Iedereen barst in lachen uit. Afgezien van andere interessante onderwerpen, hebben we ook een aantal kleine gesprekjes. Ik benadruk dat mijn cadeautjes bedoeld waren om hun buik te vullen... niet hun longen. Humor is toch internationaal!

Nu ga ik twee klaslokalen bezoeken die in hetzelfde bamboegebouw zijn. Er is geen volledige muur tussen de twee klassen en daarom kan het vrij afleidend zijn tijdens de lessen. De kinderen zijn al verzameld om naar de les te gaan en ik ga hen helpen. Ze staren en glimlachen naar me. We leren hoe Tagalog te schrijven en lezen op een zeer speelse manier in schoolboeken die door de regering ter beschikking zijn gesteld. De sfeer is echt goed en de leraren gebruiken het boek erg goed. We tekenen ook dingen uit het boek. Ik geef aan kinderen een les over hoe dieren in het Engels heten. We gebruiken plaatjes met schildpadden, konijnen, honden ezv. Daarna zingen we samen en ik leer ook hun dans. Ze zijn zo enthousiast!

Wat een ongelofelijke dag waarop ik hun cultuur hier ontdekt heb. Ik ga terug naar de belangrijkste hut waar ik de twee oudste leden van de stam ontmoet. Ik zeg mijn oprechte dank aan iedereen en vertel hen dat ik veel geleerd heb. Ze zijn echt blij en de man met de sigaret rookt nu al een nieuwe. Hij is blij met mijn aansteker. Ze nodigen me uit om langer te blijven, maar ik moet mijn vliegtuig halen die mij rechtstreeks naar nieuwe avonturen zal brengen.