Op het eerste gezicht heeft Tasmanië niet veel met Nederland te maken. Indien wij echter de geschiedenis van dit eiland ten zuiden van Australië nader bekijken, zien we, dat het een Nederlander was, die het land op de wereldkaart heeft gezet. Zijn naam was Abel Tasman. Deze zeevaarder-ontdekkingsreiziger werd geboren in 1603 te Lutjegast in de provincie Groningen en hij is gestorven in 1659 te Batavia, het huidige Jakarta in Indonesië.
De jonge Abel Tasman besloot zijn geboortestad te verlaten om in Amsterdam werk op een schip te zoeken. Daar kwam hij in dienst bij de toenmalige beroemde handelsonderneming, de Verenigde Oost-Indische Compagnie, die onder de afkorting VOC bekend werd. Hij steeg snel op de carrièreladder en uiteindelijk werd hij commandant van meerdere zeeschepen. In 1633 vertrok Tasman naar Azië, waar hij vier jaar bleef. Terug in Amsterdam verlengde hij zijn contract met de VOC met tien jaar en vertrok naar Batavia, deze keer met zijn vrouw Jannetje Tjaers, met wie hij al in het jaar 1632 trouwde.